غروب پاییز

سلام دوستان.شرمنده از اینکه نیومدام وب اپ کنم.اصلا دوران خوبی ندارم

واسم دعا کنین

دوستون دارم

Kendin icin bir yildiz sec

parlakli ve guzel olsun

benim icinde bir yeldiz sec

parlakli olmasi onemli Deyil

sadeje seninkine yakin olsun


برای خودت یک ستاره انتخاب کن

پر نور ترین و زیبا ترین ستاره باشه

 برای منم یک ستاره انتخاب کن

زیبائیش مهم نیست

مهم اینکه به ستاره تو نزدیک باشه

Benim ashkim sana sahil gibi sakin kalajak

Benim ashkim sana insan gibi fazlanajak

Benim ashkim sana tarih gibi yazilajak

Benim ashkim sadeje sana kalajak

عشق من به تو مثل عشق ساحل به دریا می مونه

عشق من به تو مثل انسان روز یه روز بیشتر میشه 

عشق من به تو مثل تاریخ ثبت میشه 

عشق من فقط و فقط مال تو خواهد بود  

شناختنت بي گناهترين گناهم بود

يافتنت بهانه دلم

و خواستنت نيازم .

با تو

بودن آرزويم و تو را گم کردن ، پيدايش سراب بود

تو مانند پرستو آمدي و به

دورترين ديار غربت رفتي .

بي تو ثانيه ها تکراري شده اند 

 آيينه چيزي جز
سراب را نشان نمي دهد و شقايق غريبي مي کند

و جاده در انتظار مسافر
است

هنوز دلم بدون تو بهانه مي گيرد

و من آرزوهايم را عاشقانه زمزمه مي کنم

دیگر هیچ شوقی برای زیستن ندارم

ديگر هيچ نايي براي پيمودن ندارم

ديگر هيچ تواني براي جنگيدن ندارم

ديگر هيچ حرفي براي گفتن ندارم

صبح كه سپيده مي زند

و يك روز ديگر بي تو آغاز مي شود

ديگر هيچ شوقي براي بيدار شدن ندارم

مي خواهم هميشه خواب باشم

و در خواب و روياهايم تمام شوم

نمي خواهم ديگر هيچ روزي را

بدون تو و در فكر تو سر كنم

مي خواهم در روياهايم دستم را بگيري

قشنگ ترين حرفهاي عاشقانه

را در گوشم زمزمه كني

و مرا تا اوج ابرها ببري

و من با اين روياي شيرين

دنيا را ترك گويم

ولي افسوس كه اين رويا حتي

در خواب هم اتفاق نخواهد افتاد

زن جوانی همراه همسرش کنار دیوار ایستاده بود و به شدت اشک می ریخت . شیوانا از

 مقابل آنها عبور کرد . وقتی گریه زن را دید ایستاد و علت را از او پرسید.زن گفت : همسرم

 جوان است و گاه گاه با کلامی زشت مرا می رنجاند!

او مرد لایق و خوبی است و تنها عیبی که دارد بد دهنی و زشت کلامی اوست که گاهی مرا

به گریه وا می دارد.

شیوانا با تاسف سری تکان داد و خطاب به مرد گفت :

هیچ انسانی لیاقت اشک های انسان دیگر را ندارد و اگر انسان لایقی در دنیا پیدا شد او هرگز

دلش نمی آید که دل دیگری را بدردد و اشک او را در آورد.

تو میروی و انگار آسمان میداند

سکوت شبهای بی ستاره من ترانه میخواند

تو میروی و دلم را غروب میگیرد

تمام اشکهایم تو را بهانه میگیرد

به پای گریه های یک نگاه می نالد

پرنده ای برای چشم های تو میخواند

تو میروی و دلم را سکوت میگیرد

دلم برای نگاه تو هنوز هم میمیرد

دلم به پای خیال تو هنوز هم میسوزد

برای غنچه های غم شکوفه می چیند

تو میروی بدست یاد و زمانه می ماند

زمانه هم چه خوب غم به غم می بافد

تو می‌گفتی وفادارم، محبت را خریدارم
ولی دیدم نبودی

تو گفتی آن حبیبم من، که بر دردت طبیبم من
ولی دردم فزودی

تو می‌گفتی که روز و شب، بُود نام توام بر لب
ز عشقت بی‌شکیبم

دلم دیدم نمی‌جویی، به لب هرگز نمی‌گویی
به جز نام رقیبم

من از بی‌خبری ز ناز و دل‌ستانی تو
شدم فتنه بر آن محبت زبانی تو

غم خود به فسون در دل من چون بنشاندی
زدی بر دل من آتش و در خون بنشاندی

گر چه ای پری ز دوریت بی‌قرار و بی‌شکیبم
بَر کَنم دل از تو بس بُوَد هر چه داده‌ای فریبم

من تحمل جفای تو بیش از این نمی‌توانم
گر فرشته‌ای دگر تو را از حریم دل برانم ...

برای تويی كه تنهايی هايم پر از ياد توست...

برای تويی كه قلبم منزلگه عـــشـــق توست...

برای تويی كه احساسم از آن وجود نازنين توست...

برای تويی كه تمام هستی ام در عشق تو غرق شد...

برای تويی كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است...

برای تويی كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردی...

برای تويی كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردی...

برای تويی كه هر لحظه دوری ات برایم مثل یک قرن است ...

برای تويی كه سـكوتـت سخت ترين شكنجه من است....

برای تويی كه قلبت پـاك است...

برای تويی كه در عشق ، قـلبت چه بی باك است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه عـشقت معنای بودنم است...

برای تويی كه غمهایت معنای سوختنم است...

برای تویی که آرزوهایت آرزویم است..........

براي او نوشتم ، براي تو هوس بود ولي براي من نفس بود

كاشكي خبر نداشتي ديوونه نگاتم 

يه مشت خاك ناچيز افتاده اي به زير پاتم

كاشكي صداي قلبت نبود صداي قلبم

كاشكي نگفته بودم تا وقت جون دادن باهاتم

نوشته هرچي بود تموم شد

نوشتم عمر من حروم شد

نوشته رفته اي ز يادم

نوشتم شمع رو به بادم

نوشته در دلم هوس مرد

نوشتم دل توي قفس مرد 

كاشكي نبسته بودم زندگيمو به چشمات

كاشكي نخورده بودم حساب اين فريب حرفات

لعنت به من كه آسون به يك نگات شكستم

به اين دله ديوونه راه گريزو ساده بستم

.آرامش ساحل لحظه هاي با تو بودن را برايم تداعي مي‏کند

با اين وجود که ثانيه ها زودگذرند و طوفان در راه است

ولي باز هم اين لحظات را دوست دارم

چون يادت را در دلم زنده مي‏کند.

عاشق خواهم ماند

تا تو بدانی،

واقعيت هايی كه

هرگز به زبان نمی آيند

وجود پررنگ تری دارند.

تا تو بدانی،

كسی هست

كه هر روز غروب

به يادت،

سكوت كند،

اشك بريزد.

كسی هست

كه می دانست

حقيقت،

سكوت است.

سكوتی كه كلماتش را،

هجاهايش را،

در چشمانش مخفی كرده بود.

گاهی نگاه كن

گاهی عميق تر نگاه كن.

گاهی

نگاه های منتظر،

قلب های منتظر را

منتظر مگذار.

گاهی وقتی می روی

صدای گامهايت

طنين شكسته های قلبی است

كه تو حتی

آن را نديده ای.

هميشه كسی هست،

كسی می ماند،

به انتظارت.

هر چند قلبت

به بی رحمی ابليس باشد.

روزي سر از تابوت بر مي دارم

و براي تو که مهربان نبودي، دستي تکان ميدهم

و بيتي ساده از مهرباني مي خوانم...

سفر که گريه ندارد!

شبي بر مي گردم

و خواب تو را پر از ترانه مي کنم...

ديدارهايمان چه زود گذشت

 چقدر زود از کوچه دلبستگي ها پر کشيدي

تو که مي گفتي از اين کوچه اگر بارها گذر کنم باز هم خسته نمي شوم

ولي ديروز به من گفتي که ديگر خسته اي

و ديدارها خواب را از چشمانت گرفته اند

تو به من گفتي ديگر آرزو نداري به ديار سبز خوبيها برگردي

گفتي مسافر بودي و حالا عزم سفر داري ولي چقدر دير گفتي

کاش زماني اين را مي گفتي که لا اقل گونه هايم را خيس نمي ديدي

آه از اين همه بي رحمي . . .  چرا ؟

چرا مرا باور نداشتي؟

آيا در معصوميت نگاهم معرفت و خوبي را نديدي؟

چرا با من اينگونه کردي ؟

                                                    به روي حرمت ان پا گذاشتي روزي

دستت به دست ديگري از اين گذشته کار من
اما نميدانم چرا دارم حسادت ميکنم
گفتي دلم را بعد از اين دست کس ديگر دهم
شايد تو با خود گفته اي دارم اطاعت ميکنم
رفتم کنار پنجره ديدم تو را با... بگذريم
چيزي نديدم! اين چنين دارم رعايت ميکنم
!من عاشق چشم تو ام تو مبتلاي ديگري
دارم به تقدير خودم چنديست عادت ميکنم
تو التماسم ميکني جوري فراموشت کنم
با التماس اما تو را به خانه دعوت ميکنم
گفتي محبت کن برو ..باشد خداحافظ
ولي رفتم که تو باور کني دارم محبت ميکنم

دل من تـنها بـود ،

دل من هرزه نـبـود ...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا

به کجا ؟!

معـلـوم است ، به در خانه تو !

دل من عادت داشـت ،

که بمانـد آن جا ، پـشـت یک پرده تـوری

که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...

دل من ساکن دیوار و دری ،

که تو هر روز از آن می گـذری .

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه یک باغـچه بـود

که تو هر روز به آن می نگری

راستی ، دل من را دیـدی ...؟!!

حالا که رفتنی شده ای طبق گفته ات
باشد، قبول...لااقل این نکته را بدان:

من اگر روح پريشان دارم
من اگر غصه هزاران دارم
گله از بازي دوران دارم
دل گريان،لب خندان دارمبه تو و عشق تو ايمان دارم
در غمستان نفسگير، اگر
نفسم ميگيرد
آرزو در دل من
متولد نشده، مي ميرد
يا اگر دست زمان درازاي هر نفس
جان مرا ميگيرد
دل گريان، لب خندان دارمبه تو و عشق تو ايمان دارم
من اگر پشت خودم پنهانم
من اگر خسته ترين انسانم
به وفاي همه بي ايمانم
دل گريان، لب خندان دارم به تو و عشق تو ايمان دارم

                                تو نباشي سرد دنيام                                  

                                          بزار ادما بدونن

                                                     عاشقم عاشقي رسوا

                                                                    اگه روزايي بدونم كه

                                                   تو ديگه منو نمي خواي

                                             اگه دنيا منو بخواد

                          بي تو من دنيا نمي خوام

           بي تو من يه بي پناهم                                                  

                         تو قشنگترين پناهي

                                          دستامو بگير تو دستات

                                                           لحظه ي دل بي قراري

                                             خيلي وقته كه مي دونم

                                  يه كسي تو لحظه هات                            

                       واسه ي به تو رسيدن

                                         مثل سايه پا باهاته

                                                       بار عشقمون نمي شه

                                                                          حتي رو كوهم بزاري

                                                           من كه تك سوار دنيام

                                          واسه ي عاشق سواري

                            بي من يه بي پناهم

          تو قشنگترين پناهي                                                           

                            دستامو بگير تو دستات

                                                 لحظه ي دل بي قراري

زندگی عشق است عشق افسانه نیست

                              انکه عشق را افرید دیوانه نیست

عشق ان نیست که کنارش باشی

                             عشق ان است که به یادش باشی

شايد آن روز كه سهراب نوشت : تا شقايق هست زندگي بايد كرد

خبري از دل پر درد گل ياس نداشت

بايد اينجور نوشت هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجبارست

به یاد روز های بیقراری

 که با دلواپسی از دست دادم

برایت مینویسم روی شیشه

خداحافظ و میمانی به یادم

برایت مینویسم تا همیشه

دلم جز در کنارت تنگ تنگ است

و باید رفت اما چاره ای نیست

به امیدی که فردامان قشنگ است

همیشه اسمان سهم تو باید

و رنگ لاجوردش مال من هم

و خورشیدی که زیر سایه ی توست

بتابد روی پر و بال من هم

من زندگی را دوست دارم ولی

از زندگی دوباره می ترسم

دین را دوست دارم

ولی از کشیش ها می ترسم

قانون را دوست دارم

ولی از پاسبان ها می ترسم

عشق را دوست دارم

ولی از زن ها می ترسم

کودکان را دوست دارم

ولی از آینه می ترسم

سلام را دوست دارم

ولی از زبانم می ترسم

من می ترسم

پس هستم

اینچنین می گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم

ولی از روزگار می ترسم

در زندگي زخم هايي هست كه مثل خوره روح را آهسته در ا نزوا مي

 خورد و ميتراشد.

 اين دردها را نميشود به كسي اظهار كرد ، چون عموماً عادت دارند كه

 اين دردهاي باور نكرد ني را جز اتفاقات و پيشامدهاي نادر و عجيب

 بشمارند.

                                (سطرهاي آغازين رمان بوف كور از صادق هدايت).

                                                         ****

گلپونه های وحشی دشت امیدم

وقت سـحر شد

خاموشی شـب رفت و فردایی دگر شد

من مانده ام تنـها میان سـیـل غمها

من مانده ام تنهـای تنهـا

من مرغک افسرده ای بر شاخسارم

گلپونه ها ، گلپونه ها چشـم انتظارم

من مانده ام تنهـای تنهـا

می خواهم اکنون تا سحرگاهان بخوانم

افسرده ام ، دیوانه ام ، آزرده جانم

گلپونه ها ، گلپونه ها غمها مرا کشت

گلپونه ها آزار آدمها مرا کشت

گلپونه ها دیگر خدا هم یاد من نیست

همدرد دل شبها بجز فریاد من نیست

آه ! ای پرستوهای ره گم کرده دشت